Atilla Dağıstanlı

Atilla Dağıstanlı

Yazar
Yazarın Tüm Yazıları >

DUMLUPINAR DENİZALTISI

A+A-

Yıl 1953

Yani  65 yıl önce …

3 Nisan’ı 4 Nisan’a bağlayan gece Çanakkale Boğazı’ndan içeri giriyoruz…

Rotamız  Gölcük Denizaltı Komutanlığı Ana  Üssü..

Ege’deki  NATO  tatbikatından dönüyoruz…

Sisli ve  rüzgarlı gecede  su üstü seyir  halindeyiz…

Ege’deki  NATO  manevraları  boyunca  iki gün su altında kalmıştık…

Dumlupınar Denizaltımızın 86 denizcisi,yeni görev verilinceye kadar,sevgililerimize,eşlerimize,çocuklarımıza kavuşmanın  heyecanı içindeydik.

Sevinçle,neşeyle  şarkılar söylüyorduk…

NATO tatbikatı  bizi yormuştu..

Bizler  aşağıda 8 arkadaşımız da köprü üstünde nöbet tutuyorlardı…

Gece ilerledikçe yorgunluğumuz da artmıştı,göz kapaklarımız giderek ağırlaşıyordu…

Saat :02.15 ‘i gösterirken Çanakkale Boğazın’daki   Nara Burnu’nu  dönüyorduk ki,

Birden koskoca  Dumlupınar Denizaltımız deprem olmuş gibi sarsıldı,hepimiz bir yana savrulduk…

İsveç  bandıralı Naboland Şilebi ile çarpışmıştık…

Parçalanan  baş bodoslamadan içeri akan karanlık sular,Dumlupıramızı  baş üstü dikerek yutmaya başladı…

Çarpışma sırasında köprüde nöbet tutan 8 arkadaşımızdan 5 ‘i denize düşerek  hayatta kalmaya çalışırken iki gözcü,Er Hüseyin Akış’ın gözleri önünde Naboland’ın pervanesinde parçalanarak van verdiler…

Koskoca Dumlupınar Denizaltısı,yaralı bir balina gibi homurdanarak  karanlık sulara gömüldü…

Denizaltınun su girmeyen bölmelerine sığınabildik ve yukarı bir şamandıra  saldık..

Bizi kurtarmaya geldiler;ama olmadı haberleşme  şamandıramızın bağlantısı koptuğu için yerimizi bulamadılar.

Sonumuzun  geldiğini anlamıştık ve ne acıdır ki yapacak bir şeyimiz de yoktu.

Soluduğumuz hava giderek bitiyordu…

Son mesajımızı gönderdik.

‘’VATAN  SAĞ OLSUN !’’

Ve biz 81 yiğit Türk denizcisi şehit olduk..

Önceleri  her yıl 4 Nisan tarihinde bizi anma programları düzenlenirdi…

Dumlupınar Denizaltımızın battığı  90 metre derinlikteki  yattığı yere  çiçekler atılırdı…

Sonraları  giderek bizleri unuttunuz…

Bizleri unutarak  bu ülkenin varoluş değerlerini de umursamaz oldunuz…

Yozlaştınız…

Oysa bizim töremizde birbirimize  sahip çıkmak,acıyı da kederi de paylaşmak vardır.

Evet,Dumlupınar Denizaltımız şimdi bir batık olarak 90 metre derinlikte yosun tutmuş bir metal yığını ve bizlerin bedenleri  yok oldu.Yaşasaydık bile  aradan 53 yıl geçtiği için zaten şimdiye dek ölmüş olurduk.

Önemli olan o değil…

Önemli olan ulusal bilinci,ulusal farkındalığı  unutmuş olmak..

Ulusal  bilincimizi yitirdiğimizde birbirimizden koparız,yabancı güçlere yem oluruz…

Sanmayın ki fiziksel bedenlerimiz  yok olduğu  için  öldük..

Hayır ölmedik,90 metre derinlikteki   sessizlik  ülkesinden sizleri izliyoruz…

Gördüklerimizden dehşete düşüyoruz…

Ve inanır mısınız öldüğümüze şükrediyoruz…

 

 

 

 

 

 

Önceki ve Sonraki Yazılar