Yerlere saatlerce baktıracak, kara kara düşünüp ‘ölmek bu kadar kolay mıydı?’ dedirtecek bir güne uyandık. Aydın basını, Fatma ablasını ani bir şekilde kaybetmenin acısını yaşadı.
Sektörde tanıdığım ilk isimdi Fatma Abla. Beraber çalışmasak da manevi desteğini hep hissettiğim biriydi. Hayatına dokunduğu o kadar çok insan vardı ki. Aydın’da yumurta satarak geçimini sağlayan bir kadının elinden tutmuş ve işlerinin açılmasına yardımcı olmuştu. Ben, yumurta satan o kadın sayesinde Fatma Abla’yla tanıştım. Üzerinden 2 yıl geçmesine rağmen yüzündeki o gülüş hiç değişmedi. İçinde kötülük bulundurmayan nadir insanlardandı, samimiyetiyle birçok insanın gönlünde yer edindi.
Aynı zamanda Kültür ve Turizm Derneği Başkanı olan Fatma Abla, en son yaptığı etkinlikte birçok gazeteciye verdiği ödüllerle de büyük motivasyon sağladı. Ödüllerde isim yazdırmak için yanıma gelmiş, “Özgeciğim, ben aklıma gelen isimleri yazdım ama senin de tanıdığın genç gazeteciler varsa onların da ismini yazdıralım, onlar da ödül alsın. En azından onlara da bu şekilde destek olayım” demişti. Bu vesileyle genç gazetecileri ne kadar düşündüğünü de sizlere anlatmış olayım.
Düşünsenize, bir gün varsın ertesi gün yok…Kim bilir ne kadar yorgundu da toprak, daha fazla yorulmasın diye onu yanına çağırdı.
Fatma abla, hafızalardan silinmeyecek o kahkahaları ve uykusunda bile solmadığına inandığım güler yüzüyle hatırlanacak. Yattığın yer incitmesin Fatma Abla…