Gün içinde kaç kez durup nefesini fark ediyorsun? Büyük ihtimalle saymak zor. Çünkü nefes, hayatımızdaki en otomatik ama en çok ihmal edilen temas alanı. Oysa nefes sadece bedenin oksijen ihtiyacını karşılayan bir refleks değildir.
Nefes, kendinle nasıl bir ilişkide olduğunu fısıldayan sessiz bir göstergedir. Aceleyle yaşanan günlerde nefes hızlanır. Bastırılan duygularda nefes tutulur. Kendine yüklenildiğinde nefes daralır. Çoğu zaman fark etmeyiz ama beden, zihnin ve kalbin yükünü nefesle taşır.
Şubat ayı sevgi ve bağ kurma ayıdır. Başkalarına duyulan sevgi, ilişkiler, romantik bağlar konuşulur. Peki ya kendimizle kurduğumuz bağ?
Kendinle olan ilişkin; hata yaptığında iç sesinin tonu, yorulduğunda kendine verdiğin izin, durmak istediğinde buna ne kadar müsaade ettiğinle ilgilidir. Ve tüm bunlar, fark etsen de etmesen de nefesinde iz bırakır. Bazen başkalarına karşı son derece anlayışlıyken, kendimize karşı şaşırtıcı derecede sert olabiliriz. “Biraz daha dayan”, “bunu da yapmalısın”, “şimdi sırası değil” derken nefesimizin giderek yüzeyselleştiğini fark etmeyiz bile.
Nefesin sana şunu sorar: “Şu an kendime karşı yumuşak mıyım, yoksa sert mi davranıyorum?” Bir an durup bedenine bakmayı dene. Omuzların gergin mi? Dişlerin sıkılı mı? Nefesin göğsünde mi kalıyor yoksa karnına inebiliyor mu? Bunların hiçbiri yanlış değil. Sadece bedeninin seninle konuşma şekli. Nefesini hemen değiştirmeye, düzeltmeye çalışmana gerek yok. Çünkü nefes, zorlandığında değil; fark edildiğinde yumuşar.
Nefesi olduğu gibi görmek, kendine gösterilen ilk şefkattir. Kendine daha nazik olmanın yolu, daha fazlasını yapmak değil; biraz daha az zorlamaktan geçiyor. Kendime daha yumuşak, daha şefkatli, nefesime daha yakın bir hayat mümkün.
Şubat ayının bize önemli bir mesajı var. Kendinle kurduğun ilişki, tüm diğer ilişkilerin zeminidir. Nefesinle temas kurabildiğin her an, kendine biraz daha yaklaşırsın. Bugün kendinle ilgili hiçbir şeyi değiştirmeden, sadece nefesini fark ettiğin bir an yaratabilir misin? Belki de ilişki, tam oradan başlıyordur.