Yeni bir yol, yeni bir heyecan, yeni bir heves.... Yola çıkanların , korkaklıktan vazgeçip cesaretle o yola adım atanların ilk hissettiği şey değil mi bunlar...
Oysa ki sadece bunlardan ibaret değil o yolculuk... Görünmeyeni görmeye hazır mısın peki...
Duyulmayanı duymaya....
Umudunun kırıldığı noktalar olacak, hayat tüm zorlukları serecek önüne, ve ilk pes eden yol arkadaşın olacak...
Hazır mısın ne umutlarla hayallerle çıktığın yolu tek başına tamamlamaya....
Kırgınlıklarınla, hüznünle, umutsuzluğa inat, birlikte kurduğunuz hayali tek başına yaşamaya.... Hazır mısın gerçekten...
Umudunu taze tutabilecek cesaretin var mı her daim...
Bir yanda umut bir yanda umutsuzluk var ise, koca bir boşluğa düşüyor gibi hisseder insan...
Yönünü tayin edemez, yolunu bir el feneri misali bulmaya çalışırsın...
Yamalı bir hayattan kopmaya çalışan bir ilmek misalidir yüreğin...
Kalbinin dehlizinde sakladığın o masum çocuğa sarılıp, yeni bir hayat umuduyla her zorluğa tek başına karşı gelebilecek misin...
Unutma ki fırtına bir gün dinecek, fakat o ilk baştaki insan olmayacaksın....
Güven duygunu kaybedeceksin.... İnsanlardan uzaklaşıp kendi tenhanda yaşamaya alışacaksın...
Sahte gülücükler saçacaksın etrafa..
Seni yarı yolda yalnız bırakandan kalan tek bir cümle yankılanacak kulaklarında....
" Ama unutulmamalıdır ki, en karanlık boşluklar bile ufacık bir kıvılcımla aydınlanabilir..."
O kıvılcımı kendi elleriyle nasıl söndürdüğünü anımsayacaksın, buruk bir tebessümle o son sözler çıkacak dudaklarından...
İlk haline aşıktım, son halini tanımak istemezdim....
Çıktığımız her yolda hepimiz kaybettik bir şeylerimizi, kimimiz yüreğini unuttu, kimimiz yol kenarındaki çiçeklerle oyalandı...
Peki sen , her şeye rağmen bu yolu tek başına tamamlamaya var mısın?
Unutma ki yüreğindir kılavuzun, yüreğinin sesini hiç kısma olur mu?