Aydın Hedef Gazetesi'nden Kevser Dayan'ın haberine göre; Afyonkarahisar Dinar Çiçektepe’de dünyaya gözlerini açan 2 çocuk babası Burhan Keleş, henüz çocuk yaşta ailesiyle beraber Aydın’a taşındı. Keleş’in hayatı, 1 yaşında geçirdiği ateşli hastalık sonucunda tamamen değişti. Ailesi, Keleş’i evlerinin yakınında bulunan sağlık ocağına apar topar götürdü, ama doktorun yaptığı iğne Keleş’in ayaklarının bir daha tutmamasına neden oldu. Ailesi yıllarca çözüm arasa da Keleş sonuç alamayacağını fark edince babasına, “Ben razıyım, bir yere gitmek istemiyorum” diyerek artık ev bütçesinden kasılmasını istemediğini söyledi. Yaklaşık 6 ay önce de eşini kanserden kaybeden Keleş, hayatla her zaman savaştığını belirtti.
“HEP 2 ADIM GERİDEYİM”
Yürüdüğünü hiç hatırlamadığını söyleyen Keleş, “Engelimle erken yaşta tanıştım ve beraber büyüdüm. Hiçbir zaman engel durumum zoruma gitmedi. Hayatım boyunca her zaman savaş verdim ve vermeye de devam ediyorum. Her zaman 2 adım geride olduğumun farkındayım ama hiçbir zaman pes etmedim, etmeyeceğim” dedi.
“YÜRÜMEK NASIL BİR ŞEY BİLMİYORUM”
Engel durumunun nasıl ortaya çıktığını anlatan Keleş, “Ben pek hatırlamam ama akrabalarımın, ailemin anlattığı kadarıyla 1, 1 buçuk yaşındayken havale geçirdim. Ailem beni sağlık ocağına götürüyor ve orada doktor bana bir iğne yapıyor. O iğneden sonra bir daha ayağa kalkamadım. Henüz emekleme dönemlerimde bunu yaşamış olmam hiç yürüdüğümü hatırlamamama neden oldu. Yürümek nasıl bir şey bilmiyorum. Ama bu hiçbir zaman zoruma giden bir durum olmadı” ifadelerini kullandı.
“ARTIK HAYATIMA ÖYLE DEVAM ETTİM”
Ailesinin bu durumu ilk başlarda inkar ettiklerini, kabullenmediklerini söyleyen Keleş, “Ailem o dönemlerde doktora ‘neden böyle yaptın?’ diye soramamış. En iyi doktorları araştırdılar. İyileşmem için çok çabaladılar. Doktor doktor gezdiler. Bu süreç maddi açıdan da zor geçmişti. Ailemin masrafları daha büyük bir hal almıştı. Kısaca şöyle söyleyebilirim aklım erinceye kadar her doktorun kapısını çaldık. Bu süreç içerisinde Ankara’da bir ameliyat geçirdim. Sonuç iyi olur dediler ama bir değişiklik olmadı. Sonra anladım ki ailem benim iyi olmam için kardeşlerimden kısıyorlar. Babama, ben razıyım, bir yere gitmek istemiyorum, dedim. O da beni anlamıştı. Artık hayatıma öyle devam ettim” şeklinde aktardı.
“EN BÜYÜK ŞANSIM, EŞİMDİ”
Hayatındaki en büyük şansının eşi olduğunu ve onunla çok mutlu olduğunu ifade eden, Keleş, “Her zaman sosyal biriydim. Bu hayatım boyunca böyle oldu. Engelimi umursamazdım. İnsanlarla iç içe yaşamayı severdim. Ama eşimi kaybettikten sonra bir engelim olduğunu yeniden hatırladım. O her zaman yanımdaydı. En büyük destek ondan gelmişti. Kanser hastalığıyla 5 yıl mücadele verdik ama 6 ay önce yenildi. O gidince ben yarım kaldım” dedi.
“AYDIN’DA ENGELLİLERİN EN BÜYÜK SORUNU”
Günlük hayatında karşılaştığı zorlukları anlatan Keleş, “Evden dışarı çıkmak istemediğim zamanlar oluyor. Bunun sebebi biz engellilere uygun tuvaletlerin çok az olması. Normal yerlere gittiğimizde merdiven oluyor, kapı dar oluyor tekerlekli sandalyeyle giremiyorum. Koskoca Aydın’da bize uygun sadece meydanda ve Forum AVM’de var. Sırf bu sorun nedeni ile dışarı çıkamadığım çok zaman oluyor. Bunun için gerekli adımlar atılmalı” ifadelerini kullandı.
