Günaydın Aydın.
Her gün yanlarından geçip gittiğimiz, varlığını kanıksadığımız sessiz komşularımız var: Sokak hayvanları.
Bu konu, artık bir "hayvanseverler" meselesi değil; bir toplumsal düzen, yönetim vizyonu ve vicdan meselesidir. Sokaklardaki can dostlarımızın durumu, bir medeniyet sınavıdır ve bu sınava yaklaşımımız, insanlığımızın aynasıdır.
Sorun, sokakta değil, maalesef evde ve sahiplenme kültüründe başlıyor. Bir canlıyı hevesle sahiplenip sonra sokağa terk etmeyi en kolay çözüm sanan anlayış devam ettiği sürece, hiçbir yasal düzenleme veya barınak kalıcı çözüm getiremez. Kontrolsüz üreme ve terk etme döngüsü kırılmadığı sürece bu yük sokaklarımızda kalacaktır.
Bu karmaşık sorunun çözümü, tek bir kuruma indirgenemez. Şehirlerimizin öncelikli olarak genel ve ücretsiz kısırlaştırma seferberliklerine odaklanması gerekir. Bu, popülasyonu insancıl ve bilimsel yollarla kontrol altına almanın tek yoludur.
Yerel yönetimler, sahiplenmeyi teşvik eden, terk edenlere karşı ise caydırıcı yaptırımlar uygulayan bir sistem kurmalıdır. Ayrıca STK'ları ve gönüllü vatandaşları rakip değil, çözüm ortağı olarak görmeli; beslenme ve geçici bakım merkezleri için güçlerini birleştirmelidir.
Unutmayalım ki, o sokaklardaki canlılar kendi tercihleriyle orada değiller. Onlar, bizim ihmalimizin ve terk edişimizin sonuçlarıdır.
Sokak hayvanları meselesi, bize sürekli şunu hatırlatıyor: "Bir toplumun büyüklüğü, en zayıf olanı nasıl koruduğuyla ölçülür." Bu sınavda başarıya ulaşmak, bir insanlık borcudur.