Ciddiyetsizlik hem toplumsal hem de kurumsal yapılarımızın en büyük sorunu. Bunun ana sebebini de kurumsallaşma sıkıntımız olduğunu düşünüyorum. Bireylerin, kurumların üstünde olması ciddiyetsizliğin gerçek sebebi olsa gerek. Liyakatin yerine adamcılığın, kurumsallığın yerine grupculuğun aldığı bir ülkede hiçbirşeyin ciddi olmaması normaldir. Bireysel çekişmeler kurumsal çatışmalara sebep oluyor. Bu durumun başını çeken siyaset ciddiyetsizleştikçe tüm kurumlar çalışamaz bir hale sürüklenmiş bir görüntü içinde. Kavram ve kurallar bütünü halinde olması gereken tüm toplumsal katmanlarda keyfiyet almış başını gidiyor. Devlet gerçekliğini yitirmiş kişisel kanaatlerin karanlığında yanlışa sürükleniyor. Tüm entellektüel fikirler, gerçeklik dışına devinmiş bu dönemde geri çekilmeye devam ediyor. Hakikatler, ciddiyetsiz davranışların karanlığında duygusal hareketlerin kurbanı oluyor. Hakikatten kopuş gerçek gündemlerden kopmuş bir toplumsal yapı içinde fakirliğin önünü açıyor. İşsizlik, enflasyon toplumsal yapıları gerileterek milli bekamızı zora sokuyor. Gündemler hep hayallerle bezenmiş ve gerçeklerden kopmuş bir ciddiyetsizlik içinde. Ciddiyetinden şüphe duyduğum kurumsal yapı ile ve bireyi ciddi olmayan bir toplumsal yapı üzerine kurulu bir ülkede, siyasi çatışmalar günlük polemiklerden başka birşey değildir. O zamanda yapılan konuşmalar dedikodu seviyesinde magazini geçemez. Gelecekte hatırlanacak olansa, bugün bizim konuştuklarımızdan çok ellerinde kalan fakirlik hakikatinden başka birşey olmayacaktır. Gelişmiş bireyi gerçekleştirmiş bir toplumsal yapı oluşturulmadan yapılan tüm mülahazalar lafı güzardır. Demokrasi ile gelen gelişmişlik onu hak eden toplumlarda bulunacaktır. İşte bu gelişmiş birey ve toplum, insanlığa yeni bir hikaye yazabilen bir millet ve devlet sunacaktır. Bu hikâye yeni bir medeniyettir.