Zamanın karmaşası içinde, kaybettiğimiz özümüzü bulabilme çabasıyla bir boşlukta savruluyoruz...
Evimiz neresi, nereye ait'iz, huzur nerede düşünceleriyle gerçekte var olanı gözden kaçırıyoruz...
Bir insana ait olma, huzuru ve mutluluğu bir insanda arama acizliği içinde savruluyoruz...
Bizleri yok sayan, kırıp döken, parçalayan insanlara susarak, sevgi kırıntısıyla doymaya çalışıyoruz. Evimiz zannettiğimiz bir yabancının kollarında, aslında ait olmadığımız bir hayatı yaşadığımızı hissederek ..
Her yeni gün içimizdeki ait olamama hissi arttıkça, hâli hazırda bulunan düzeni kaybetme korkusuyla bastırıyoruz kendimizi...
Oysaki Şems-i Tebrizinin çok güzel bir sözü vardır.
"Düzenim bozulur, hayatım alt üst olur diye endişe etme. Nerden biliyorsun hayatının altının üstünden daha iyi olmayacağını"
Bu sözün ardından çıktım uzun bir yolculuğa, kendime ulaşma, kendimi bulma çabasıyla...
Her şey insanın kendine yerleşmesi ile ilgiliydi aslında... Bir gün uyandığınızda, sabahın ilk ışıklarıyla huzur doluyorsa yüreğiniz, yıllardır süregelen yüreğinizde ki o sızı artık yok ise ve gülümseyerek başlıyorsanız güne, derin bir nefes alıp hissedebiliyorsanız yüreğinizin atışlarını ait olduğunuz yerdesiniz demektir...
Nereden mi biliyorum... Ait olduğum yerden yazıyorum size.....)