Ve an gelir. Hüzün kaplar gözbebeklerini.
Bu defa kırgınlık değil, hasrettir yakan yüreğini.
Fırtınada savrulan bir hayat bekler belki de seni.
Her şeye rağmen yola çıkmak gerek, geride bırakmak, dünü ve her şeyi.
Tutunmak gerek, yüreğindeki o minik çocuğa.
Sarılmak gerek, yüreğini sana hatırlatan o tınıya.
Yeniden yazmalı, her hikâyeyi umut adına.
Yönünü kaybettiğinde, yolunu hatırlatan o adama.
Mevsimlere ulaşmak gerek, eylülün kokusuyla.
Yeni bir hayal çizmeli hüznün duvarlarına.
Umudun ve umutsuzluğun açtığı o derin yaraya, bir damla gözyaşı gerek, geçmişi silmek adına.