Ey dost...
Uzun zaman oldu yazmayalı. Yüreğimdeki sızıyı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman. Sessiz harfler yer aldı lügatımda
Oysa ki sen, sessizliğimden de anlardın beni eskiden.
Sahi yüreğinin sesini dinlemeye başladın mı?
Umudu yeşertebildin mi yüreğinde. Keşke'leri bir kenara bırakıp olduğu gibi kabullenmeyi öğrendin mi insanları. Kabullenmeyi ve olduğu yerde bırakmayı...
Yüreğindeki sızıyla yaşamayı öğrenebildin mi merak ediyorum?
Yüreğimde açtığın yara ile devam ediyorum ben hayatıma. Seni de olduğun yerde bırakmayı öğrendim. Yeni bir yol çizdim kendime, içinde sen olmayan bir hayat kurdum uzak diyarlarda, denizin serinliğinde.
Sahi ne hayallerimiz vardı değil mi. Şimdi o hayalleri tek başıma yaşıyorum, yüreğimdeki dehlizin derinliğinde.
Ve kırılgan mektuplar yazıyorum. Hiçbir zaman sana ulaşamayacağını bildiğim halde.
Hüznümü döküyorum satırlara. Her harfte kalem titrese de parmak uçlarımda, tamamlanmamış cümleler yazıyorum inadına.
Senden sonra hep yarım hissetmiştim kendimi, hiç tamamlanmayacak bir puzzle gibi...
Yanılmışım. Eylülün sarı yapraklarında anladım, aslında benmişim dehlizin sahibi.
Yüreğimdeki dehliz sen zannederken, hüznün odalarında sakladığım çocukluğummuş meğer beni tamamlayan.
Suskunluğun dizelerine hapsolmuş kelimeler tamamladı yüreğimi.