Bu hayat bir mutluluk borçlu bize. Vefa borçlu. Merhamet borçlu.
Sildiğim vazgeçtiğim şeylerin geri dönmesi değildi umurumda olan.
Hayatın benden aldıklarıyla ilgiliydi yaşananlar. Kısa bir ömre sığdırmak zorunda olduğum kırgınlıklar olmamalıydı. Gözyaşı hüzün olmamalıydı. Umut olmalıydı içinde biraz. Biraz da sevgi.
Fazlasında yoktu ki gözümüz. Kırıntıya razı gelmeye alıştırmıştı hayat hepimizi. Oysaki o kırıntılar değil miydi kıran yüreğimizi? Dağlayan yaralarımızı.. Bizi o kuyunun en dibinde bırakan.
Zifiriye aşkımız bu yüzdendi. Karanlığa alışmış bir yüreğin elinde, ışığı arayan bir avareydik.
Şimdi son demindeyim ömrün.
Gidenin döndüğünü gördüm, yüreğimi yaralayanların özrünü.
En çok istediklerimin oluşunu izledim , geciken hiçbir şeyin bir anlamının kalmadığını gördüm.
Hayat akıp giderken, sadece izlemeyi öğrendim.
Ömrün son deminde, soğudu yüreğim.