Ve bir gün hayat en acımasız yüzünü gösterecek sana....
En mutlu olduğun an, en dibi gördüğün an olacak...
Küçücük bir cümle, legonun tüm parçaları gibi yıkılacak tüm hayalin...
Elinde kırık bir yürek, ve hiç duymayı ummadığın cümleler çınlayacak kulaklarında...
Havalara uçarak gittiğin yoldan, yüreğin paramparça döneceksin....
Neden diye bile soramayacaksın kendine... Öyle bir bitiş olacak ki, bu sonun bir başlangıcı olmayacak...
Duyduğun her cümle, onun ağzından çıkan her cümle büyük bir kırıklıkla yankılanacak kulaklarında... Sahi bu kadar kötü müydü yüreği.... Ya da neden göremedim diye hayıflanacaksın....
Ve bir sabah uyandığında, ne bir sızı hissedeceksin ne de bir hüzün... Dün gece nefesi kesilen , gözyaşlarına boğulan sen değilmişsin gibi...
Kaskatı kesilecek yüreğin... Solan gülüşün yeniden yeşerecek... Umut mu, işte ona çözüm yok... Kendine umut verici sözler söylesen de nafile, yüreğin ikna olmayacak hiçbir teselliye... Yine de o kelime tekrarlayacak dudaklarında... "Umut"
Herkes sana ne oldu diyecek fakat hiç kimse ben sana bunu neden yaptım demeyecek...
O son gece, sabaha nasıl vardığını fakat yüreğindeki herkesin cenazesini kaldırdığını senden başka kimse bilmeyecek....
Yasını tuttuğun bir geçmişi, geleceğine taşımamayı öğreneceksin....