Hüznün kıyısına vurdu tüm düşleri. Sararan yapraklar gibi solan bir hikayeyi anımsattı akşam güneşi.
Her an hazırdı hüznün tüm koşulları. Umutları dizme vaktiydi bir limana.
Ve Eylül geldi...
Aslında çok Eylül geçti senden sonra.
Umutları dizdim defalarca bir bankta. Her gece gözlerim denizlere daldı, gelirsin umuduyla.
Tanıdık bir koku, geçmişten bir tını getirdi hasretini sahil boyunca.
İnsan kendine acır mı? Ben kendime acıdım senden sonra.
Beni ben yapanın sen olduğunu sanmıştım oysa.
Huzurun senden geldiğini düşünmüştüm çocuk aklımla.
Kendi yüreğimmiş hayallerimi uçuran bulutlara.
Beni sen olarak görmüşüm onca zaman boyunca.
Şimdi sahil kenarında, kumlara uzanmış bekliyorum dönmeni umarsızca.
Gerçekler yüzüme çarpsa da her rüzgarda...
Hak etmediğini bildiğim bir yürek taşıyorum sol yanımda.