Yüreğinin sesini kısma, diyerek başladı bu hikâye.
Her yazının sonunda yüreğiniz kılavuzunuzdur demek istedim çoğu zaman.
Kim ne söylerse söylesin, kim ne yaparsa yapsın. Siz doğru bildiklerinizle varsınız aslında.
Keşke'lere sığdırdık bazen cümleleri, kimi zaman neyse'lerle yol aldık bilinmeyen bir coğrafyaya.
Umudumuzu kaybetmemek için direndik, pamuk ipliğine bağlı hayallerle.
Bazen kendimizde olmayan umudu aşılamaya kalktık yakınlarımıza.
Kahkahalarla inlettiğimiz de oldu kâinatı, suskunluğumuzun dizelerine sığındığımız an'larda.
Sahi, yüreğimizi dökmek bu kadar zor muydu satırlara.
Harfler celladımız olur zannettik, red edilme korkusuyla...
İyi veya kötü, geçirdik ömrümüzü koca bir boşlukta.
Bir gülümsemeye aldandık, kalmak için direndik bize ait olmayan duraklarda.
Ve geldik hiç fark etmeden yolun sonuna.
Bu bir veda değil aslında.
Son bir yazı, son bir hatırlatma.
Hayat ne yaşatırsa yaşatsın, güveneceğiniz tek şey, kendi yüreğinizdir aslında.
Yüreğinizin sesini hiç kısmayın, hayat ne kadar zorlasa da.