Yarım bir yürek, eksik bir ruhla yasamaktı belki de hayatın bize öğretisi...
Suskunluğumuza sığınıp nefes almaya devam etmekti çoğu zaman....
Her sorunda bir kat daha güçlenip, o gücün esiri olmamaktı kim bilir....
Yüreğinin sesini dinlediğinde yaşadığın ızdıraba hüzünlü bir tebessüm etmekti kimi zaman...
Dehlizin soğuğuna rağmen, şimdi sırası değil diyerek teselli etmekti kendini...
Gözyaşlarını hapsedip gözbebeklerine, dua'lara sığınmaktı sessiz bir bekleyişle....
Kalabalığın ortasında tek bir yüreğe, tek bir sese hasret, ıssızlığını hissettirmemekti kimseye...
Hüznün en ağırlaştığı, nefesini tıkamaya başladığı an, canına can olanı emanet etmekti Rabbine...
Cana can... Olabilmekti belki de varlığımızın sebebi...
Yerlerden toparlayıp her bir zerremizi, yeniden birleştirebilmekti eksik parçalara rağmen...
Gayemiz umuda umut katabilmekti bazen...
Eksik ve yarım bir ruhla devam edebilmekti her yeni güne...