Son zamanlarda hem kendi çocuklarımda hem de arkadaş çevremde sıkça karşılaştığım bir cümle var; “Bana görüldü atma anne!” hatta çocuklarının kendilerini arayıp “Anne babam bana görüldü attı.” diye serzenişte bulunduğunu anlatanlar dahi oldu. Bu ifadeyle bu kadar karşılaşınca, biraz durup düşünmek istedim: Nedir bu “görüldü atmak”? Altında ne yatıyor?
İlk duyduğunuzda kulağa oldukça komik gelebilir. Ama biraz derinlemesine baktığınızda, sadece bir serzeniş değil; gençlerin görülme, duyulma ve anlaşılma ihtiyaçlarını dile getirdiklerini fark ediyorsunuz. Dijital dünyanın içine doğan, ekranlardan büyükanneleriyle oyun oynayan, pandemi döneminde okula bile ekrandan bağlanan bir kuşaktan bahsediyoruz. Elbette onların zihin dünyasındaki “görülmek” önceki kuşakların anladığı “görülmekle” aynı değil.
Gençler için ekran yalnızca bir araç değil; adeta kimliklerinin, duygularının ve ilişkilerinin bir uzantısı. Hal böyle olunca bir mesajın görülüp cevaplanmaması “yok sayılmak” “önemsenmemek” olarak algılanabiliyor. Kalp atılmamış bir mesaj ya da izlenip cevap verilmemiş bir video bazen onların iç dünyasında boşlukta sallanan bir parçaya dönebiliyor. Aslında bir yönden bu durumun ebeveynlerinin zihninde, kendi zihinlerindeki kadar büyük bir mesele olmadığının farkında olacak kadar da gerçeklikle bağlantılılar ki; sitemlerini mizah sosuna bulamayı başarıyorlar.
Şimdi biraz bu sitemin alt mesajlarının neler olabileceğine bakalım;
“Daha eşit ve karşılıklı bir ilişki istiyorum sana bir şey yazdığımda beni tamamla.”
“Cevapsız bırakıldığımda hissettiğim boşluğa ve yalnızlığa dayanmak zor”
“Dijital dünya da bir varlık alanı varlığımı burada da onayla.”
“Beni gör, anla ve hisset; hissettiğini de bana hissettir. Bunu tek başıma yapamıyorum.”
Aslında “Bana görüldü atma anne” gençlerin ilişkisel beklentilerinin, bireysellik arayışının ve dijitalleşmiş bir duygusal yaşamın sembolüdür. Bizler ilk çocukluk evrelerimizde dijital dünyaya dair hiçbir imgeye sahip olmayan bir kuşağız. Bu nedenle bu tarz konularda empati kurmakta bazen zorlanabiliyoruz. Bizim için dijital dünya; seramik bir bardağın üzerine sonradan işlenmiş desenler gibiyken, onlar için bu desen, daha seramik hamuru yoğrulurken içine katılmış bir renk gibi.
Ebeveynler olarak çocuklarımızla olan ilişkimizin sadece fiziksel dünyadan ibaret olmadığını fark etmemiz gerekiyor, Dijital gerçekliği göz ardı etmek çocuklarımızla aramızda görünmez derin bir boşluk oluşturabiliyor. Bir mesajı cevapsız bırakmak, bizim için küçük bir detayken; onların dünyasında büyük anlamlara dönüşebiliyor. Bazen sadece bir ‘tamam’ yazmak bazen bir emoji ile onaylamak bile o boşluğu doldurabiliyor. Çünkü gençler sadece görülmek değil, aynalanmaya da ihtiyaç duyuyor. Dijitalde de…