Günler birbiri ardına hızla geçerken, yaşadığımız an'ların değerini bilmeyi unuttuk çoğumuz....
Sarılmanın verdiği huzuru, hataya hata ile karşılık vermek yerine affetmenin yüreğimizdeki ferahlığını...
Sakinliği özledik belki de, sessizliği....
Merhametimizi unutmaya başladık günden güne...
Ben'lik duygusu kapladı yüreğimizi... Var olabilme çabası içinde, insanlığımızı unuttuk çoğumuz...
Maneviyatı bir kenara bırakıp maddiyata teslim olduk bir nevi....
Acınız acımızdır kelimesinin anlamını yitirdik yüreğimizde....
Din, dil, ırk ayrımı olmadan bir arada yaşamayı, başkasının acısına saygı duymayı ve kim bilir bizi biz yapan daha neleri unuttuk günden güne....
Bazen bildiğimiz gerçekleri bir başkasından duymak getirir bizi kendimize... Bir başkasının sözleridir yüreğimizin aynası kimi zaman... Telaffuzu mümkün olmayan heceler birikir dağarcığımızda... Ve bazen anlatmak yerine kendini dinlemek güzeldir bir başkasının kelimeleriyle....
Neden hep umut var değil mi cümlelerimde... Hem de bu kadar sorunun içinde...
Umut olmadan nasıl yetiştireceğiz geleceğimizi, hayal kurmadan nasıl bitireceğiz günü...?
Bir hedef bir gaye uğruna değil mi şu an yaşadığımız her şey... Hayat sorunlardan ibaret değil, yeter ki bir hayaliniz olsun... Hayalinizin içinde, özümüzü kaybetmeden ilerleyelim mümkünse...