Bir eylül akşamı, son bir cümle beklerken senden, sessizce gidişini izlemekti belki de ağır olan...
Umudumun sebebi, yüreğimin dehlizi....
Var olan her güzelliğin içindeki sır... beni ben yapan ve giderken beni benden alan sen....
Varlığındaki BEN'i sevdim belki de... Yokluğundaki hüznü.... Sessizliğini sevdim çoğu zaman.. Senin için Dua'larda yakarışımı belki de...
Uzun yıllar alıştığım varlığının verdiği güveni sevdim.... Sesinin buğusuna bıraktım gözyaşlarımı..
Kırgınlığımı göz bebeklerine hapsettim bir nokta misali...
Merhametini sevdim en çok.... Ne olursa olsun vazgeçmeyişini....
Sessizliğe hapsettiğim kelimeleri, suskunluğumdan anlayışını.... insan susarken de anlayabilir mi birbirini.... Biz susarken bile ulaştı kelimelerimiz birbirimize....
Bir küçük Eylül meselesi ile başladı bu hikaye...
Öznesiydik ikimizde...
Umutsuzlukla, hüzünle, gözyaşlarının arasındaki tebessümle....
Hiçbir emanet bu kadar güzel olamazdı belki de....
Bir Eylül dağıttı tüm hayatını, geçmişi ve geleceği ile birlikte....
Bir yol ayrımındayız....
Sessiz gidişini kabullenmek mi gerekli şimdi yoksa kal diyerek tutunmak mı yüreğine....?
Nereye gidersen git, yüreğim her daim seninle, yüreğinde.....
Bir Eylül meselesiyle bitti bu hikâye....