Nefesin, her an seninle olan ve olacak olan tek şey. Zihnini açık, şimdi ve burada’ya getirebilmek demek, nefesini hatırlamak demektir. Bedensel, zihinsel ve ruhsal mevcudiyetin nefesi hatırlamakla başlar. Geçmiş ve gelecek hakkında kaygılanan, düşünceler arasında yoğun bir trafikte gidip gelen zihnini “Şimdi ve Burada” olma haline getirebilmenin yegâne yolu nefestir. Nefesini izlerken yargısız ve tarafsız kalabildiğin tek alandasın. Nefesini izlerken kendine yakın olduğun tek mevkidesin.
Nefes, bedenimizin en sade ama en güvenilir pusulasıdır. Zihnin gürültüsünden, dünyanın hızından, beklentilerin baskısından sıyrılıp “Ben buradayım” diyebileceğimiz tek yer… İşte tam da bu yüzden derin bir nefes aldığımızda sadece oksijen değil, farkındalık da içeri girer.
İnsan, nefesini hatırladığı anda kendisine döner. O ana kadar dışarıya bakan, her şeye yetişmeye çalışan, “yetişmeliyim” diyen bilinç; tek bir nefesle yumuşar. Göğsün genişlediğini, karnın hafifçe yükseldiğini hissettiğinde, aslında bir şeyi daha fark edersin: Dünyanın yükünü tek başına taşımak zorunda değilsin.
Nefes, bize şefkati en sade yerden öğretir. Zorlandığında nefesin daralır, endişelendiğinde hızlanır, korktuğunda kesilir. Ama ne olursa olsun, seni asla terk etmez. Yeniden sakinleştiğinde ilk toparlanan yine nefesin olur. Sessizdir ama hep oradadır. Bu yüzden nefese dönmek, bedeninle barış imzalamaktır. Kalbinin sesini duyarsın, omuzlarının ne kadar gergin olduğunu fark edersin, karnındaki sıkışmanın aslında günlerdir bastırdığın bir duygudan geldiğini anlarsın. Beden konuşur; nefes tercüme eder. Belki de en çok bu yüzden, Nefes çalışmaları insanın kendisiyle yeniden tanıştığı en güçlü anlardan biridir.

Şimdi, burnundan yavaşça bir nefes al. Alabildiğin kadar değil, ihtiyacın kadar. Sonra yine yavaşça ver farkındalıkla. Nefesinin verirken omuzlarının gevşemesine izin ver. Şu an tam buradasın.

Nefesini hatırladığın her an, kendine en yakın olduğun andır. Kendine yakın oldukça hayat da sana yaklaşır.