İyilikle kötülük arasındaki o ince çizgide kaybettik kendimizi...
Özümüzü kaybetmeyelim derken uzaklaştık bizi biz yapan değerlerden....
Gidenin dönmeyeceğini bile bile beklerken, ufak bir kırıntıya bağladık umutlarımızı...
Kırıntılarla yetinmeyi öğrendik son gücümüzle...
O son damla da düştüğünde, kaybetmeye başladık kendimizi, sorgulamaya başladık varlığımızı....
İyiliğin zararındansa, kötülüğün sahte kahkahalarına sığındık bazen de....
Sahte kalabalıklar içinde, yitirmeye başladık günden güne özümüzü...
Ve öyle bir an geldi ki, aynaya baktığımızda gördüğümüz şey biz değil, bizden geriye kalan öfke dolu kırgın bakışlarla karşılaştık...
Kendimize itiraf edemediğimiz pek çok şeyi, aynadaki bakışlar itiraf etti yüzümüze....
Görmezden gelmeye başladık kendimizi... Taaa ki, derin bir sessizliğin içinde uğuldayan o sesleri duyana kadar...
Yüreğimizin sesi....
Çırpınırken sakladığımız o dehlizde, derin bir iç çekişle buradayım dercesine...
İyilikle kötülük arasındaki o ince çizgide, git geller yaşayarak geçen günlerin birinde yok saydım varlığını....
Canımı acıtan yüzlerce nedenin içinde, yokluğunu kabullenip, susturdum yüreğimin sesini...
Benlikten çıkıp, bambaşka birine dönüşmeye başladığımda, aynadaki o kadın fısıldadı o cümleyi...
"Yüreğinin sesini dinle...."
Böyle değil midir bazı hikâyeler... Yürekte başlar, yürekte biter....
Bizi biz yapan değerlerimizle, yüreğimizin sesini kısmadan devam etmekti aslolan...
Bir gece yarısı, iyilikle kötülük arasındaki o ince çizgide bulursanız kendinizi, yüreğinizin sesini kısmayın olur mu......