Bir insanı kaybedişin kaç gözyaşı, kaç acı olduğunu bilemezsin der çoğu...
Oysaki bazı kaybedişlerin bazen kendini de kaybetmek olduğunu çok zaman sonra anlarız...
Anlamını kaybeden cümleler...
Yarınını kaybeden yürekler...
Bulutları taşıyan gözbebekleri...
Zamanın zamansızlaşması gibi, giden ve kalandan ibaret bir hikâye...
Oysa giden bilmez iki yürek taşıdığını...
Yüreğinde anlamını veremediği hislerin, ardından bıraktığı insanın acısı olduğunu…
Öncemsin, sonramsın dediğini uğurladıktan sonra, kendini arayışın yolculuğudur çoğu zaman kalan için...
Eski sen ve şu anki sen arasında eksilen benliğini bulma çabasıyla geçmişe dönüştür... Gidenin ardından oluşan acı budur aslında... Kendini, özünü, yüreğini arayışta çektiğin sancı...
Ve an gelir, teslim oluruz bu acıya... Dökülür kelimeler satırlara...
GİDENİN ARDINDAN... diyerek başlarız her yazıya...
"Onun varlığında yazdım tüm yazılarımı...
Onun varlığına dairdi tüm kelimeler...
Onunla var oldu yüreğimdeki tüm sesler...
Onun varlığıyla anlam buldu cümleler…"