Hayatın her daim bir sürprizi vardı bize. Kimimizi yakarak olgunlaştırdı, kimimizi yıkarak. Pes etmek değildi aslında her yenilgi, yeniden doğmamız için bir şanstı.
Ruhumuzun büyümeye ihtiyacı vardı. Hayallerimize karşılık gerçeklerle savaştık. Ne için savaştığımızı bilmeden.
Oysaki hayat, sadece yaşamamız içindi. Nefes almak, mutlu olmak. Bunun için savaşılacağını, kaç cephede mağlup geleceğimizi bilmeden, her defasında en dipte hissetmemizi sağladı.
Kimilerinden kaçtık, kimilerinden en derin yaraları aldık.
Oysaki gözümüzün önünde duran şeyi fark edemedik. Umut aslında hep içimizdeydi. Her şeye karşı cesaretle yürüyen biz, yüreğimizdeki o aydınlığı göremedik, cesaretimiz olmadı ona sahip çıkmaya.